Bir

kimsesiz gece, evim satılık, uykusuzum bu ara
hayır mutsuz değilim uyuyamayacak kadar
tersine heyecanlıyım olacaklara
yeni evime heyecanlıyım... sokak lambalarına
turuncu kedinin hayaline heyecanlıyım...
bir saksı cam kenarında içinde cherry dometisi
knock! knock! sırada ne var
kapı aralık buyrun içeri evdeyim... kimsesizim
bir gece var.
o da karanlık zaten göremiyorum yüzünü
eskilerden bir şey çalalım burada
ne kadar yanaşırsan yanaş yanıma
kimsesiz olucam bi ara
en iyi kimsesizi öğrettiler bana
hayır melonkolik bir yazı değil bu
tam tersine mutlu umutlu
birim ben bu gece burada
gece de bir kedi de bir
bir tek dometisler eşlenmiş üçer beşer
onları da yarın sabah yiyeceğim teker teker

cevap rüzgarla eser

güneşli bir gün bugün, kulağımda bob dylan
uzun sonu gözükmeyen asfalt yoldayım.
umudum var kamaşsada gözlerim güneşle,
çizgi olarak tahayyül etmekteyim geleceği
kendimi sayfa sayfa tasvirlemekteyim.
kalbimin kanatları minik ve pembe
gün ve gün büyümükte
içimde ince bir tül, duygu rüzgarına karşı
hafif hafif dalgalanır tatlı rüzgara karşı
bu kadar mı kolay hissetmek, yürümek, koşmak
asfalt yoldaki minik çakıl taşı
hissettim seni bez ayakkabımın altında
ama umursamadım benim kalbimin kanatları çıktı
bir ders gibi aldım seni ben öğüt yaptım
kolaçan et yürürken minik sivri taşları
ya da lastik ayakkabı giy hissetme onları

serin içim, aklım serin, ruhum serin
serin hava, dağ serin, orman serin...

benim dünyam bezden, geçirgen, alelade
kalbi de en az dudakları kadar yumuşak yabancı
üfle güçlü üfle bezden yelkene
dalagalandır dünyamı...