naif

yitip giden

gözyaşlarımı tutamıyorum;

saçılıyor üzerine,

basıp geçtiğim

taş sokakların...

naif benliğim

anlam veremiyor

olana da bitene de...

çocukluğum

salıncağı en tepeye sürüyor

bir daha inmeyecekmiş gibi...

halbuki

düşüp kalıyor;

taş sokakların üzerine,

basıp geçtiğim

parçalarım sessiz...

oyun bitti!

ben

gidiyorum...

eylül 2009 - dolunay

istanbul