Ağaçların Üzerinde Yürümek

Sarhoş hissetmek. Icmeden sarhoşluğa alışmak.Kostüme alışamadan yaşamak mı daha dayanılmaz yoksa cıplak olmak mı kalabalık icinde?
 Çıplaklık. Fiziksel mi duygusal mı ?
 Ikisi de kaçınılmaz mı sence?
Ya bence? 
Sen ben aynı ki diyor o. O? Ruhum o, konuşuyor benle son zamanlarda.

Ruhum özlem icinde, beden maskesinin altinda kapana sikismis ruhum, artik buyudugunun farkinda ve "Hey ben! Bana diyorum. Ben özgür olmak istiyorum artik" diyor.
"Rüyalar yetmiyor artik bana" diyor. Bedenimi şaha getirmeye calisiyor bir nevi.

Kuytu kenarda önem verilmemiş utangaç, ufacık tefecik bir cocuğun, o güzelller güzeli çoçuğun 
"Artik bana da kulak ver, onemli degil miyim ki ben?'
 diye isyan etmesi gibi.

Hırçın bir isyan değil ama, hoşgörü var. Lakin sabirsiz bir bekleyişmiş onun ki. 
 Elim ayagima dolaniyor şimdi o güzel çocuğu tatmin etmek icin. 
 Peki ya duygularim ?

Duygularimdan habersizmisim demek yalan olur, kulliyen. 
Hapsetmisim onlari yillarca. Ve onlar ruh kadar hosgorulu de degiller simdi, haklı olarak. Acisi büyük. Suçsuz yere mahkum edilmek. Kine dönüşen masumiyetin hapisten cikmak istemesi. Sekil almak istemeyen hislerin bedenden dişarı çikmak istemesi. Bedende kalıp sana acı verdiklerının farkındalar çünkü. Senden daha iyi biliyorlar seni, Içgüdülerin. Içgüdülerin senden öte bir senden geliyor. Duyguların sadece özgür olmak istiyor, ve özgürlüklerini vermezsen harap edecekler seni sende.
Dışarı aktaramadığın hüznün, göğsünde sıkışıp kalıp astım krizine dönüşecek belki de.
Sebebini bilmediğin kalp ağrıları. Lakin seni harap etmek değil niyetleri hislerinin.
Senin boyundurugun altında yasayamacaklar ömür boyu Kendilerınce bır yol bulacaklar, ya hırçınlasıp iyice dıbe vuracaklar ya da dısarı cıkacaklar, iz bırakarak bu sefer. Enfeksiyonun ciltten disari cikmasi gibi. Egzama gibi.Enfeksiyon haline gelmisler artik hapiste kala kala unutma.Izin vermemezlik edemezsin artik, bir sekilde cikacaklar.
Meraklı değiller seni harap etmeğe. Aklini bir kenara birak artik. 
Aklin?
Simdiye kadar belki de yokmus fazlaca ya da sen bilmiyormussun aklinin ne kadar derinlikte oldugunu. Duygularinin ve ruhunun akilla hasir nesir oldugu o kesmine gitmemissin daha once galiba. Ne guzelmis oysa ki. Saka gibi var olmak, agaclarin uzerinde yurumek gibi. 
 Hic yürüdün mü ağaçların üzerinde sen ?
En tepesinde yapraklarin üzerinde yürümek diyorum, kalin dallarin uzerinde değil.
 Düşüncenin ötesinde gibi değil mi? Iste bunu anlatiyorum. Hep orda olmus olan lakin varligindan haberdar bile olmadigim o guzel adanin uzerinde ucuyor gibiyim.
 Sarhos gibiyim.
Inmeye korkuyorum lakin, elim kolum bagli sanki. 

"Inersem geri gidebiecek miyim ki" korkusu?
 Belki de hic terketmek istemeyecegim bile aslinda.

Bilinmezligin verdigi endise. 
Bilinmeyene guvendigin an huzura kavusacaksin ah be canim diyor o ses. Dur bakayim... Sanki farkli bir adadan geliyor o ses? 
Acaba orasi da şuanki kadar güzel midir? 
Ama ne tarafta oldugunu bile bilmiyorum ki bu diğer adanın… 

Kime danismali ki?
Kizgin duygulara?
Hoşgörülü, dört nala gitmek uzere olan, beni dinlemeğe vakti bile olmayan ruhuma?
 Suanki aklimla anlamaya calistigim o bilinmez aklima mi?

Belki de en güvenlisi, güvenli bir şekilde adaya inip ordakilere sormak. 
 Ne de olsa bir onceki adadakiler oldukca iyi karsilamislardi beni.
 Belki sansim yine yaver gider ve agaclarin uzerinde bile yururum bu sefer.
 Bir sonraki mevsime kadar bile kalirim belki, sevgi sarhoslugu icinde.
 Sarhos gibi olmak dip derinde, icindeki kelebekleri hıssetmek.
 Kalbim aciyor lakin. Belki de gulumsuyor. Kurtcugun kelebege dönüşmesi acı mıdır acaba? Onca bilinmezlik icinde bu ikisini ayirt edememen cok normal diyor bir ses. Bana dogru yaklasan bir ses. Yaklaşan kanat sesleri: mor bir bülbül. Diğer adaya gidecekmis o da. 
Beni görünce selam vermeden edememis. 
Farkettim ki o da sarhoş, diger adadaki sevdiğinin özlemi icindeymis. Rüyasinda görmüs onu meğer ve asik olmus. Rüyasinda beni de görmüs:
Ağaçlar üzerinde yürüyormuşum cıplak ayakla,
Kelebekler varmış bir de her yanımda…